Kerstverhaal 2008

Ook dit jaar organiseren FOK! en de NCRV een verhalenwedstrijd rondom kerst.

Het thema dit jaar is
Tijd voor samen.

De inzendtermijn is inmiddels verstreken, de genomineerden zijn bekend. Op 24 december maakt juryvoorzitter Paul Sebes in Lunch! (12:15-13:00 uur, Radio 1) de winnaar bekend.

Genomineerden 2008

1. Subject: Re: Unfinished business
Door: Gerrit Janssens
Lees het verhaal

2. Ooit
Door: Sjoerd Veerkamp
Lees het verhaal

3. Jelle en Tobias
Door: Cindy Rosanne
Lees het verhaal

4. Kerstkoekjes (ik zei het toch!)
Door: Bianca
Lees het verhaal

5. Dankzij Herman
Door: Patty Zondervan
Lees het verhaal

6. Houtsplinters
Door: Gerard Zelen
Lees het verhaal

7. Donkere dagen
Door: Maarten Bergman
Lees het verhaal

8. Ver weg dichtbij
Door: Jeanny Janssen-Jacobs
Lees het verhaal

9. Onze Jezus
Door: Annemarieke Bergman
Lees het verhaal

10. Goede daad
Door: Anita Terpstra
Lees het verhaal

HomeForumJuryPrijzenUitlegVerhalen 2008Verhalen 2007Verhalen 2006Auteurs lezen voorAudioSchrijftips 2008Schrijftips archief

Verhaal

waardering:

Aspergertijd

De beeltenis in de spiegel staarde met toegeknepen ogen naar de man tegenover zich. Hij keek terug, maar zag niets, volkomen in beslag genomen door het driftig kammen van zijn ietwat vettig ogende grijze haar. Ritmisch en werktuiglijk ging het kammetje heen en weer. Schilfers roos sprongen enthousiast van het hoofd op de schouders. Zijn ex-vrouw had hem meer dan eens op het bestaan van heilzame shampoo gewezen, maar dergelijke goedbedoelde opmerkingen troffen geen doel, laat staan dat ze enig effect sorteerden.

Niet dat er niets in zijn hoofd omging. Integendeel. Zijn innerlijke harde schijf, waarvan de opslagcapaciteit elke logica tartte, was een onuitputtelijke bron voor triviale feitjes, met name verband houdende met een tienduizenden exemplaren tellende collectie 45-toerenplaatjes en een archief nauwgezet bijgehouden statistieken van de Tour de France.

Een man van uitersten. Enerzijds ontzagwekkend onbegrensd, aan de andere kant schreeuwend beperkt, bijna gehandicapt in zijn perceptie en absorptie van de realiteit. Uitingen van empathie en betrokkenheid waren hem niet te ontlokken. Voor emoties en gevoelens die niet in zijn straatje te pas kwamen, trok hij een cordon sanitaire rondom zichzelf op. Aan introspectie deed hij niet. Met een door stoïcisme en nervositeit getekende krampachtige en drammerige volharding wist hij de zaken naar zijn hand te zetten, zijn tekortkomingen te maskeren en zich met de nodige doses manipulatie en indoctrinatie een bevoorrechte positie te verwerven. Tot verbijstering van zijn naaste collega’s, die wel beter wisten. Zij kenden hem als een megalomane dictator met een verborgen agenda, absoluut heerser in een kantoorruimte van vijf bij tien meter.

Zijn voormalige echtgenote had zich jarenlang zijn slachtoffer gevoeld, maar hield tenminste nog een flinke som alimentatie aan een mislukt huwelijk over. Zijn kinderen, die zich vertwijfeld afvroegen waarom pappa tijdens de kerst in z’n eentje op zolder plaatjes zat te draaien, kwamen in eerste instantie nog regelmatig bij hem over de vloer, maar toen de pubertijd overging in adolescentie nam de bezoekfrequentie geleidelijk af.

Zijn privéleven werd steeds stiller. Het drong niet tot hem door. Via het wereldwijde web kwam surrogaatliefde tot hem. En zo maakte hij ook op de digitale snelweg slachtoffers. Af en toe wist hij, invoelende kwaliteiten veinzend, een mokkeltje zover te krijgen dat ze naar hem toekwam. Weer een paar dagen zonder diepgang en affectie, maar wel verzekerd van eten, een schoon en opgeruimd huis en seks.

Zijn kale, ietwat muf ruikende vrijgezellenflatje was uitgerust met uitsluitend het allernoodzakelijkste meubilair. Hij legde een singletje op de platenspeler en nam bezit van de opvallende doorzitplek rechts op het tweedehands tweezitsbankje. ‘Que Sera Sera, Whatever Will Be, Will Be’, galmde Doris Day. ‘November 1956 binnengekomen in de Nederlandse hitparade, vier maanden genoteerd, hoogste positie nummer drie’, dreunde hij met het fanatisme van een hakkende specht op.

In een uiterste poging samen iets van gezelligheid te ervaren, had zijn vrouw hem ooit trachten te verleiden samen een romantische film met Doris in de hoofdrol te bekijken. ‘Er is geen bal op de tv, alleen een film met Doris Day. Doe Maar, 27 maart 1982 binnengekomen in de top40, negen weken genoteerd, hoogste positie nummer negen’, lepelde hij zonder er bij na te denken op.

'Do they know it’s Christmas?' van Band Aid maar weer eens uit de hoes lichten?

Híj wist hét níet.

Geen enkel besef van tijd voor samen.
Door: Jeroen Bootsman
Voor: Francina de Bruijn
Datum: 15-12-2008 01:17