Kerstverhaal 2008

Ook dit jaar organiseren FOK! en de NCRV een verhalenwedstrijd rondom kerst.

Het thema dit jaar is
Tijd voor samen.

De inzendtermijn is inmiddels verstreken, de genomineerden zijn bekend. Op 24 december maakt juryvoorzitter Paul Sebes in Lunch! (12:15-13:00 uur, Radio 1) de winnaar bekend.

Genomineerden 2008

1. Subject: Re: Unfinished business
Door: Gerrit Janssens
Lees het verhaal

2. Ooit
Door: Sjoerd Veerkamp
Lees het verhaal

3. Jelle en Tobias
Door: Cindy Rosanne
Lees het verhaal

4. Kerstkoekjes (ik zei het toch!)
Door: Bianca
Lees het verhaal

5. Dankzij Herman
Door: Patty Zondervan
Lees het verhaal

6. Houtsplinters
Door: Gerard Zelen
Lees het verhaal

7. Donkere dagen
Door: Maarten Bergman
Lees het verhaal

8. Ver weg dichtbij
Door: Jeanny Janssen-Jacobs
Lees het verhaal

9. Onze Jezus
Door: Annemarieke Bergman
Lees het verhaal

10. Goede daad
Door: Anita Terpstra
Lees het verhaal

HomeForumJuryPrijzenUitlegVerhalen 2008Verhalen 2007Verhalen 2006Auteurs lezen voorAudioSchrijftips 2008Schrijftips archief

Verhaal

waardering:

De laatste plek

Sterretjes snellen met een sneltreinvaart naar beneden. Kleine streepjes licht die door het zwart van de nacht heen snijden. Ik knijp mijn ogen tot spleetjes en voel hoe koude vlokken mijn mond binnen dwarrelen. Smeltend op mijn tong. Van snel naar langzaam tot ze tot stilstand komen op de donkere, natte ondergrond. Een krakende, donzen, witte deken.
Om mij heen hoor ik de donkere klanken van de oude koperen kerkklok.
Het Ave Maria zwelt aan en hoewel ik niet binnen de middeleeuwse kerk ben, trilt het geluid door mijn lichaam. Het lichaam van God, denk ik er min of meer cynisch achteraan. Ik leg mijn hand op de half scheefstaande grafzerk, het dreunen van de kerkklok trilt door de met mos overgroeide steen.
Een zoemend gevoel, dan loop ik verder. Weg van het Ave Maria. Ik kan niet langer meer omhoog kijken en mijzelf verliezen in het bijna sprookjesachtige moment. Nu kan ik alleen nog maar vooruit, de sneeuw kriebelend op en in mijn neus.
Wanneer het pad naar rechts buigt laat ik mij gewillig meevoeren. Het maanlicht weerkaatst als zilver op de grond en de dennenbomen die zijdelings mijn pad begeleiden, glimmen de nacht in. Een witte sprookjesnacht, maar ik moet verder, net als de zingende mensen in de kerk.
Waar ik ga komt niemand, ook niet na de kerkdienst wanneer er altijd een paar mensen zijn die nog even de begraafplaats oplopen. Een bezoek aan een geliefde, een gestolen kus. Vele redenen drijven de nachtelijke bezoekers, maar zover als waar ik mij nu bevindt doorgaans niet. Te donker, te eng, maar niet voor mij, ik loop door, tot net achter de laatste heg. Daar ligt het graf en daar ga ik liggen. Op mijn rug. Net als een jaar geleden, toen je mij je geheim vertelde.
Als ik omhoog kijk flitsen de vlokken met de snelheid van het licht naar beneden . Samen, net als wij eens waren. Liggend op onze ruggen, nat van de sneeuw, maar ook van het zweet. Verloren in de tijd versmolten we in elkaar. Hete lust en donkere passie.
Toen vertelde je mij dat je op deze plek voor altijd zou rusten. Niet nu, maar over een paar maanden. Het zou jouw laatste plek op aarde worden.
Ik rende weg, wilde het niet geloven, maar in de maanden daarna verhuisden er telkens kleine stukjes van jou naar die plek. Je haar, de kuiltjes in je wangen, je kracht, tot alles er bijna was en ik alleen nog maar zat naast botten en een zeemleren huid, met diep van binnen dat wat jij in essentie was.
‘Ik ga nu…’, fluisterde je en toen vertrok je helemaal.
Terwijl ik hier weer lig, voel ik dat jij er bent. Geen delen, maar helemaal compleet. Misschien dat mijn rug daarom minder koud voelt, alsof je jouw warmte omhoog stuurt.
De kou begint te verdwijnen, mijn lichaam gloeit. De lucht is minder druk en ik kan de vlokken nu zien dwarrelen. Voorzichtig draai ik op mijn zij.
Dan voel ik je tegen me aanschuiven, je gezicht in mijn hals, wriemelend en vertrouwd. Je arm als een deken over mijn zij. Een warme gloed trekt door mijn lichaam. Ontspanning, liefde, rust. Ik negeer het onmogelijk en sluit mijn ogen. Eindelijk zijn we weer samen…


Door: Natasza Tardio
Datum: 17-12-2008 18:52