Kerstverhaal 2008

Ook dit jaar organiseren FOK! en de NCRV een verhalenwedstrijd rondom kerst.

Het thema dit jaar is
Tijd voor samen.

De inzendtermijn is inmiddels verstreken, de genomineerden zijn bekend. Op 24 december maakt juryvoorzitter Paul Sebes in Lunch! (12:15-13:00 uur, Radio 1) de winnaar bekend.

Genomineerden 2008

1. Subject: Re: Unfinished business
Door: Gerrit Janssens
Lees het verhaal

2. Ooit
Door: Sjoerd Veerkamp
Lees het verhaal

3. Jelle en Tobias
Door: Cindy Rosanne
Lees het verhaal

4. Kerstkoekjes (ik zei het toch!)
Door: Bianca
Lees het verhaal

5. Dankzij Herman
Door: Patty Zondervan
Lees het verhaal

6. Houtsplinters
Door: Gerard Zelen
Lees het verhaal

7. Donkere dagen
Door: Maarten Bergman
Lees het verhaal

8. Ver weg dichtbij
Door: Jeanny Janssen-Jacobs
Lees het verhaal

9. Onze Jezus
Door: Annemarieke Bergman
Lees het verhaal

10. Goede daad
Door: Anita Terpstra
Lees het verhaal

HomeForumJuryPrijzenUitlegVerhalen 2008Verhalen 2007Verhalen 2006Auteurs lezen voorAudioSchrijftips 2008Schrijftips archief

Verhaal

waardering:

Jelle en Tobias

Jelle en Tobias

Heel zachtjes sluip ik de trap af. In mijn ene hand heb ik een boek en een knuffel, in de andere mijn dekbed dat ik achter me aansleep. Ik duw de klink van de kamerdeur naar beneden en glip naar binnen.
Dan wacht ik: vijf tellen, tien tellen, misschien zijn het er twintig. Maar Tobias, mijn hond, komt me niet begroeten.
Hij is dus nog ziek. Of heeft hij me niet gehoord? Dat kan best.
‘Tobias?’
Ik schuifel op mijn pantoffels naar de kerstboom en steek de stekker van de lichtjes in het stopcontact. In één tel is de kamer verlicht. Daar ligt mijn maatje: opgerold op zijn zij, op zijn plaats.
‘Tobias, ik ben het.’
Mijn hand streelt over de piekerige haartjes op zijn kop. Ze staan recht omhoog alsof er wax inzit.
‘Ben je al beter?’
Verbeeld ik het me of deed hij één oog open? Zonder hem wakker te maken kruip ik tegen hem aan en trek het dekbed over ons heen. Alleen onze koppen steken naar buiten. Ik kriebel in het kuiltje achter zijn oor. Zou hij weten dat ik er ben? Zou het echt zo erg zijn als papa zegt? Wordt Tobias niet meer beter? Is hij op, net zoals de batterij van mijn zaklamp? Betekent dat, dat hij doodgaat? Dood? Dat kan niet. Hij is pas negen, net als ik.
Met mijn vrije hand zoek ik mijn boek dat ergens naast me op de grond ligt en leg het voor me neer. Dan begin ik hardop te lezen. Zeker weten dat Tobias dat fijn vindt.
Af en toe kijk ik naar zijn grote, bruine snuit dichtbij me. Hij stinkt uit zijn bek, maar dat vind ik niet erg. Ik heb mijn tanden ook niet gepoetst. Dan gaan zijn ogen één voor één open.
‘Tobias?’
Hij kikt lang en ernstig in mijn ogen.
‘Wat is er? Zeg het maar; ik ben hier.’
Uit zijn keel komt een ronkend geluid. Hij rilt en drukt zijn rug nog dichter tegen me aan.
‘Alles komt goed hoor makker.’
Ik sla mijn arm om hem heen en lees en lees tot de woorden voor mijn ogen dansen.

‘Kijk Jaap. Kijk hoe ze daar liggen.’
De stem van mama klinkt ver weg.
‘Hij heeft zijn ogen open en beweegt zijn kop weer, dat is een goed teken. Jelle, wordt wakker. Het gaat beter met Tobias.’
Ik zit meteen rechtop en voel dat mijn hart een sprongetje van blijdschap maakt.
Als ik het dekbed optil strekt Tobias zijn poten, en precies op het moment dat ik het weer laat zakken staat hij op en wandelt door de kamer met het dekbed over zich heen.
Ik lach en papa knipoogt naar me.
‘Tobias heeft zijn kerstkleren al aan.’
Mama slaat haar armen om me heen. Mijn keel zit dicht en mijn ogen prikken, maar ik wil niet huilen. Het is kerst, het is feest.
‘Kom Tobias.’
Als hij naast me ligt, pak ik het boek en lees ik verder waar ik gebleven was. Papa komt bij ons zitten, en mama kijkt naar de cadeautjes onder de boom.
‘Volgens mij heb jij het mooiste al gehad.’
Ik knik en lees verder. Tobias legt zijn snuit op mijn knie en zucht.
‘Die kerst gebeurde er iets heel bijzonders...’

Door: Cindy Rosanne
Datum: 3-12-2008 19:38