Kerstverhaal 2008

Ook dit jaar organiseren FOK! en de NCRV een verhalenwedstrijd rondom kerst.

Het thema dit jaar is
Tijd voor samen.

De inzendtermijn is inmiddels verstreken, de genomineerden zijn bekend. Op 24 december maakt juryvoorzitter Paul Sebes in Lunch! (12:15-13:00 uur, Radio 1) de winnaar bekend.

Genomineerden 2008

1. Subject: Re: Unfinished business
Door: Gerrit Janssens
Lees het verhaal

2. Ooit
Door: Sjoerd Veerkamp
Lees het verhaal

3. Jelle en Tobias
Door: Cindy Rosanne
Lees het verhaal

4. Kerstkoekjes (ik zei het toch!)
Door: Bianca
Lees het verhaal

5. Dankzij Herman
Door: Patty Zondervan
Lees het verhaal

6. Houtsplinters
Door: Gerard Zelen
Lees het verhaal

7. Donkere dagen
Door: Maarten Bergman
Lees het verhaal

8. Ver weg dichtbij
Door: Jeanny Janssen-Jacobs
Lees het verhaal

9. Onze Jezus
Door: Annemarieke Bergman
Lees het verhaal

10. Goede daad
Door: Anita Terpstra
Lees het verhaal

HomeForumJuryPrijzenUitlegVerhalen 2008Verhalen 2007Verhalen 2006Auteurs lezen voorAudioSchrijftips 2008Schrijftips archief

Verhaal

waardering:

Niels en Daan

Niels en Daan

Een poos geleden alweer, maar niet lang geleden genoeg om op een ochtend te beseffen dat zij mij nooit hebben gezien. Wij hebben hen wel gezien. Er zijn enkele foto’s gemaakt. Meer waren niet nodig. Een beeld is genoeg. Ze waren samen in een wiegje gelegd. Negen maanden zwangerschap oud. Aangekleed, toegestopt en doodstil.
Daarna werden ze ieder in een klein wit kistje gelegd en drie dagen later gecremeerd.

Ik had hun leven gevoeld, een zwangerschap lang. Dat gevoel bewaar ik. Daar komt geen ander gevoel voor in de plaats. Gelukkig drong niemand aan.
Hen zo te zien liggen maakte me duidelijk genoeg wat ik zou voelen. Het enige wat ik wilde was hen het leven terugschenken. Teruggaan in de tijd, hen uit deze dood wakker schudden. Willen en niet kunnen. Daar houdt zelfs onmacht op en begint verdriet.

Die laatste echo: geen hartactie; de schok, het ongeloof en de wil tot ingrijpen: er moest iets gebeuren om hun hartjes weer tot leven te wekken. Maar zo dichtbij, daar binnenin mij, bleek een afstand die niemand kon overbruggen. Dat is onmacht. Heel dichtbij en onbereikbaar. Niet te redden, te laat.

Het gevoel achter het verdriet was ook dichtbij, maar onbereikbaar. Dat is niet uit te leggen. Peilloos diep en ongrijpbaar, onbegrijpelijk en oneindig. Verdriet dat slijt in de tijd. Hoe langer geleden, hoe meer herinnering die blijft.

Vanaf het eerste begin een-eiig. Een prachtige bijzondere tweeling. Ontstaan uit liefde en vreugde, vlak voor hun geboorte weggegleden in de dood, daarna geboren en levenloos voor altijd in de tijd opgenomen. Woorden als nooit, hadden, zouden, gemoeten, klinken nog steeds na.

Met hun voortdurende samen-zijn als troost gaan wij samen verder in de tijd.


Marianne van Schie


Door: Marianne van Schie
Datum: 17-12-2008 22:10