Kerstverhaal 2008

Ook dit jaar organiseren FOK! en de NCRV een verhalenwedstrijd rondom kerst.

Het thema dit jaar is
Tijd voor samen.

De inzendtermijn is inmiddels verstreken, de genomineerden zijn bekend. Op 24 december maakt juryvoorzitter Paul Sebes in Lunch! (12:15-13:00 uur, Radio 1) de winnaar bekend.

Genomineerden 2008

1. Subject: Re: Unfinished business
Door: Gerrit Janssens
Lees het verhaal

2. Ooit
Door: Sjoerd Veerkamp
Lees het verhaal

3. Jelle en Tobias
Door: Cindy Rosanne
Lees het verhaal

4. Kerstkoekjes (ik zei het toch!)
Door: Bianca
Lees het verhaal

5. Dankzij Herman
Door: Patty Zondervan
Lees het verhaal

6. Houtsplinters
Door: Gerard Zelen
Lees het verhaal

7. Donkere dagen
Door: Maarten Bergman
Lees het verhaal

8. Ver weg dichtbij
Door: Jeanny Janssen-Jacobs
Lees het verhaal

9. Onze Jezus
Door: Annemarieke Bergman
Lees het verhaal

10. Goede daad
Door: Anita Terpstra
Lees het verhaal

HomeForumJuryPrijzenUitlegVerhalen 2008Verhalen 2007Verhalen 2006Auteurs lezen voorAudioSchrijftips 2008Schrijftips archief

Verhaal

waardering:

Elza

‘ Elza ‘

Elza was een stille gast die al vier weken in het hospice voor palliatieve zorgen lag. Ze was een uitzonderlijk stille vrouw, nooit vroeg ze aandacht. Haar ogen lichtten nooit blij op wanneer iemand op haar kamer kwam. Ze kreeg enkel bezoek van haar kinderen. Niemand anders leek zich de verlegen, ineengedoken vrouw te herinneren. Ze zat de hele dag in haar zetel, starend naar buiten, naar een plek ver weg, terwijl ze voortdurend over de huwelijksring rond haar vermagerde duim wreef. Op haar kamer hing een foto van hun gouden bruiloft. Een mooie ingelijste foto van twee mensen die elkaar liefdevol aankijken; hij verbijt een lachje in zijn witte snor, zij kijkt hem met grijze ogen stralend aan.
“Waar kijk je naar, Elza?” vroeg ik haar soms, in een poging de vrouw achter het stilzwijgen te leren kennen. Ze antwoordde niet, ze keek me niet aan.
Hoorde ze me wel?
Haar man was gestorven aan een hartinfarct. Hij had als bediende op een kantoor gewerkt en voor zijn hobby dirigeerde hij een zangkoor.
De kinderen hadden me verteld hoe hij plots dood naast zijn vrouw gezeten had. Hoe Elza alles voor de begrafenis geregeld had, kranig en resoluut. Het was een prachtige uitvaart geweest. Nadien was Elza achtergebleven als een wei na een brand: stil en verdord. Ze hulde zich in een stug stilzwijgen, nu reeds acht oneindige jaren lang. Dag na dag, avond na avond zat ze in een stoel op haar kleine flat. Tot ze uiteindelijk ongeneeslijk ziek werd en terecht kwam in het hospice.
De dag voor Kerstmis kwam een zangkoor naar het hospice. Ze zouden zingen onder begeleiding van een pianiste. Het hospice rook warm naar den en hulst. Na het middageten kwamen de gasten met hun families naar de woonkamer . “Heb je zin om mee te gaan luisteren naar het koor, Elza?” Zoals steeds wanneer iemand iets aan haar vroeg, bleef de vraag in de kamer hangen. Elza’s kleine magere lichaam hing als altijd scheef in de stoel. Ik twijfelde even wat ik zou doen en reed haar daarna in een rolstoel naar de woonkamer. Misschien had ze er niets aan, maar het zou haar ook geen kwaad doen. Ik zette haar dicht bij het zangkoor zodat ze alles goed kon zien.
Verbeeldde ik me het sprankje belangstelling, de glimp van plezier in haar ogen?
De muziek zette in.
Het wonder gebeurde.
Elza’s mond bewoog. Aarzelend , alsof ze vergeten was hoe het moest. De onzekere trilling in haar stem werd daarna sterker, luider.
Elza zong mee. Ze vormde de woorden met haar dunne, broze lippen: ‘Stille nacht, heilige nacht’. De tranen liepen over haar gerimpelde wangen, maar ze wendde haar blik niet af van de dirigent. De pianiste, die Elza’s zwijgen kende, zette het lied nog een keer in. We waren er allemaal getuige van, hoe Elza bleef zingen.
Lied na lied. Woord na woord. Wonder na wonder.
Precies één week later stierf ze.

Door: Martine Wolfaert
Voor: alle Elza's
Datum: 16-12-2008 22:50