Kerstverhaal 2008

Ook dit jaar organiseren FOK! en de NCRV een verhalenwedstrijd rondom kerst.

Het thema dit jaar is
Tijd voor samen.

De inzendtermijn is inmiddels verstreken, de genomineerden zijn bekend. Op 24 december maakt juryvoorzitter Paul Sebes in Lunch! (12:15-13:00 uur, Radio 1) de winnaar bekend.

Genomineerden 2008

1. Subject: Re: Unfinished business
Door: Gerrit Janssens
Lees het verhaal

2. Ooit
Door: Sjoerd Veerkamp
Lees het verhaal

3. Jelle en Tobias
Door: Cindy Rosanne
Lees het verhaal

4. Kerstkoekjes (ik zei het toch!)
Door: Bianca
Lees het verhaal

5. Dankzij Herman
Door: Patty Zondervan
Lees het verhaal

6. Houtsplinters
Door: Gerard Zelen
Lees het verhaal

7. Donkere dagen
Door: Maarten Bergman
Lees het verhaal

8. Ver weg dichtbij
Door: Jeanny Janssen-Jacobs
Lees het verhaal

9. Onze Jezus
Door: Annemarieke Bergman
Lees het verhaal

10. Goede daad
Door: Anita Terpstra
Lees het verhaal

HomeForumJuryPrijzenUitlegVerhalen 2008Verhalen 2007Verhalen 2006Auteurs lezen voorAudioSchrijftips 2008Schrijftips archief

Verhaal

waardering:

Donkere dagen

Louise zit voorovergebogen op het keukentrapje voor de gootsteen. Ze wast af. Achter haar rug loeit een gaskacheltje. Vanuit de huiskamer televisiegeluiden. Herhalingen op één – alsof er bezoek zit te keuvelen. Ze mompelt wat terwijl ze ontbijtservies en bestek onder de kraan afspoelt. Een pijnscheut. Louise kreunt, gaat verzitten. Ze voelt zich zwak. De darmoperatie en chemokuur lijken zinloos geweest.

Marissa jaagt haar kinderen van de ontbijttafel de living uit. “Hup, alledrie naar boven! Aankleden …, we gaan naar oma!” Ze neemt een laatste slok champagne. Freek staat in de deuropening, naast de zwaarbehangen kerstboom. Hij kijkt zijn vrouw aan, telefoon in zijn hand en schudt ‘nee’. Mamma neemt niet op.

Louise draait de kraan dicht, laat de vaat in het geplastificeerde afdruiprekje staan. Als ze zich omdraait, steunend op aanrecht en trapkrukje, klinkt telefoongerinkel. Zo snel als ze kan hompelt ze naar de huiskamer, haar versleten heupen en kapotte rollator vervloekend. Meer pijn. Niet opleggen alsjeblieft … … Ze nadert, te langzaam, dat rottige draaischijfgeval en hijgt van een afstandje: “Ik ben er! Niet ophangen!” Ze graait de hoorn van de haak, maar hoort alleen de kiestoon.

Boven krijsen en schreeuwen drie pubers. Bonkende voeten, snoeiharde muziek, knallende deuren. Freek brult naar boven – belooft hel en verdoemenis. Marissa legt neer. Haar moeder neemt nog altijd niet op. Vreemd. Normaalgesproken is ze nooit weg met kerst. Had de ouderenbond soms iets georganiseerd?

Louise zakt in haar stoel. Het televisiegeluid uit – alleen beeld – telefoon op schoot. Dat zal haar niet nog een keer overkomen. Natuurlijk had Marissa gebeld. Zoals ieder jaar. Eerste kerstochtend. Het vaste ritueel. Louise vertikt het terug te bellen. Nog zo’n ritueel. Ze is te trots om haar dochter uit te nodigen, te ‘smeken’ om te komen.

Jeanette heeft twee verschillende sokken aan, Pieter draagt een zomerbloesje terwijl het buiten tien graden vriest en de jonge Lieke heeft zich in haar gebruikelijke opbeurend zwart gehuld. Marissa laat de aandoenlijk bonte stoet gaan. Terwijl de kinderen ruziënd hun jassen en schoenen aantrekken, kijkt ze door het raam naar buiten. Een druilerige, sneeuwloze ochtend. Op de oprit krabt Freek de autoruiten ijsvrij. Dikke pluimen dansen als geesten uit de uitlaten en Freek zijn geopende mond.

Louise wacht. Maar het rinkelding zwijgt. Dat het telefoonsnoer is losgeschoten ziet ze niet.
Onderweg bekruipt een onbestemd gevoel Marissa. Ze pakt haar mobieltje en belt nogmaals. Geen gehoor. “Freek, opschieten. Er is iets mis.” Hij kijkt haar vragend aan. “Toe nou.” In zijn achteruitkijkspiegel ziet Freek op de achterbank drie onderuitgezakte pubers. Ze kijken hem aan, ongerust en in de war.

Louise zit nog in haar stoel. Hand op de telefoon. Er druppelt iets langs haar linkerbeen. Ze heeft haar plas laten lopen.

Als de Lexus voor oma’s kleine huisje stopt, heerst een ongemakkelijke stilte in het interieur. Niemand zegt iets, niemand stapt uit. Freek kucht, trommelt op het stuur.

Louise reutelt lichtjes, haar ogen draaien weg.
Vier portieren zwaaien tegelijkertijd open. Als één man rennen ze naar de voordeur. Pieter drukt op de deurbel; geen oma die vanachter de vitrage naar buiten loert.

De telefoon valt rinkelend op de grond. Louise hangt opzij over de armleuning. Haar lichaam schokt nog zachtjes – alsof ze zich niet kan overgeven.

Marissa steekt de sleutel in het slot en begint te huilen. Ze wil niet.

Door: Maarten Bergman
Voor: Mijn oma
Datum: 11-12-2008 14:25