Kerstverhaal 2008

Ook dit jaar organiseren FOK! en de NCRV een verhalenwedstrijd rondom kerst.

Het thema dit jaar is
Tijd voor samen.

De inzendtermijn is inmiddels verstreken, de genomineerden zijn bekend. Op 24 december maakt juryvoorzitter Paul Sebes in Lunch! (12:15-13:00 uur, Radio 1) de winnaar bekend.

Genomineerden 2008

1. Subject: Re: Unfinished business
Door: Gerrit Janssens
Lees het verhaal

2. Ooit
Door: Sjoerd Veerkamp
Lees het verhaal

3. Jelle en Tobias
Door: Cindy Rosanne
Lees het verhaal

4. Kerstkoekjes (ik zei het toch!)
Door: Bianca
Lees het verhaal

5. Dankzij Herman
Door: Patty Zondervan
Lees het verhaal

6. Houtsplinters
Door: Gerard Zelen
Lees het verhaal

7. Donkere dagen
Door: Maarten Bergman
Lees het verhaal

8. Ver weg dichtbij
Door: Jeanny Janssen-Jacobs
Lees het verhaal

9. Onze Jezus
Door: Annemarieke Bergman
Lees het verhaal

10. Goede daad
Door: Anita Terpstra
Lees het verhaal

HomeForumJuryPrijzenUitlegVerhalen 2008Verhalen 2007Verhalen 2006Auteurs lezen voorAudioSchrijftips 2008Schrijftips archief

Verhaal

waardering:

Ooit

Nu had ze alleen nog het raam waarachter haar wereld zich afspeelde. Nog nooit was ze zich zo bewust geweest dat alles ooit voorbij gaat. In de verte zag ze de schimmen uit de nachtmis komen.

Ooit

Sneeuwvlokken dalen geruisloos neer. Ze lijken op engelen die neerdalen op aarde. De kerstboom op het plein moet zijn takken buigen onder de steeds dikker wordende laag. De lichtjes in de boom schijnen sprookjesachtig door de glinsterende sneeuw heen.

Ze ruikt de dennengeur. De geur van Kerstmis.
In de verte hoort ze het rustgevende geluid van de kerkklokken.
Nooit klinken kerkklokken zo mooi als vlak voor de avondmis met kerstmis. Nergens is stilte zo goed hoorbaar als in een sneeuwlandschap op kerstavond.
In de verte ziet ze een groep mensen lopen.
Ze lijken op schimmen die onder het maanlicht doorschuiven. Ze ziet de kinderen met sneeuwballen gooien.
De sneeuw stapelt zich langzaam op in de hoeken van haar raam. Geruisloos.
Dit raam is haar wereld. Ze kijkt al twintig jaar door dit raam. Ze wacht op haar kinderen, haar kleinkinderen.
Ze zullen niet meer komen. Nooit meer…
Bij het zien van de spelende schimmen in de verte, voelt ze haar ooghoeken vochtig worden. Het is lang geleden toen iedereen afscheid van haar nam. Ze was fout geweest, maar had het nooit zo gezien. De schimmen in de verte konden zomaar van haar gezin zijn.

Dertig jaar geleden liep zij ook als schim over de nog nooit betreden sneeuw. Met haar man, zeven kinderen, en haar kleinkinderen. Ze heeft vele mooie kerstmissen gekend.
De grote, ronde tafel werd, vóórdat ze naar de avondmis vertrokken, door haar en haar dochters gedekt voor het kerstmaal. Midden in de kerstnacht zat het gezin rond deze tafel. Ieder jaar opnieuw. De laatste keer staat in haar geheugen gegrift.
Met haar twintig gezinsleden was ze weer naar de kleine kapel gegaan. Haar gezin werd hier al jaren met veel liefde ontvangen door de laatste nonnen die het kleine klooster nog bewoonden. Na de mis werd de hele familie in de pastorie uitgenodigd voor koffie met krentenkoek. De oude nonnen vermaakten zich dan met haar kinderen en kleinkinderen. Haar gezin was speciaal.
De warmte die er vanaf straalde was een voorbeeld voor velen. De nachtmis in het kleine kapelletje was als een droom verlopen. Toen op middennacht de kerkdeuren opengingen was het ook nog eens gaan sneeuwen. De volle maan verlichtte het landschap op een wonderbaarlijke manier, alsof hij wist dat dit de laatste keer zou zijn. Alle takken waren bedekt met een laagje verse sneeuw. Ze kon honderden meters verderop de paarden in het Anton Piek landschap zien staan. Ze kon de stilte van de vallende sneeuw door de kerkklokken heen horen. Een vrediger landschap kon ze zich niet meer herinneren. Haar kleinkinderen renden door de sneeuw en haar kinderen wensten haar een zalig kerstfeest. Haar zieke man schuifelde aan haar zijde mee naar de pastorie. De oude nonnen deden hun best om iedereen van het gezin van koffie te voorzien. Dat er niemand anders naar deze afgelegen kapel kwam was voor haar een raadsel. Hier was het nog echt kerstmis. Hier kreeg ze werkelijk het warme gevoel dat ze erbij hoorde. Het was juist op deze momenten van serene rust en vrede dat ze zich zo schuldig voelde.

Nu had ze alleen nog het raam waarachter haar wereld zich afspeelde. Nog nooit was ze zich zo bewust geweest dat alles ooit voorbij gaat. In de verte zag ze de schimmen uit de nachtmis komen.

Door: Sjoerd Veerkamp
Voor: mijn familie
Datum: 2-12-2008 14:50