Kerstverhaal 2008

Ook dit jaar organiseren FOK! en de NCRV een verhalenwedstrijd rondom kerst.

Het thema dit jaar is
Tijd voor samen.

De inzendtermijn is inmiddels verstreken, de genomineerden zijn bekend. Op 24 december maakt juryvoorzitter Paul Sebes in Lunch! (12:15-13:00 uur, Radio 1) de winnaar bekend.

Genomineerden 2008

1. Subject: Re: Unfinished business
Door: Gerrit Janssens
Lees het verhaal

2. Ooit
Door: Sjoerd Veerkamp
Lees het verhaal

3. Jelle en Tobias
Door: Cindy Rosanne
Lees het verhaal

4. Kerstkoekjes (ik zei het toch!)
Door: Bianca
Lees het verhaal

5. Dankzij Herman
Door: Patty Zondervan
Lees het verhaal

6. Houtsplinters
Door: Gerard Zelen
Lees het verhaal

7. Donkere dagen
Door: Maarten Bergman
Lees het verhaal

8. Ver weg dichtbij
Door: Jeanny Janssen-Jacobs
Lees het verhaal

9. Onze Jezus
Door: Annemarieke Bergman
Lees het verhaal

10. Goede daad
Door: Anita Terpstra
Lees het verhaal

HomeForumJuryPrijzenUitlegVerhalen 2008Verhalen 2007Verhalen 2006Auteurs lezen voorAudioSchrijftips 2008Schrijftips archief

Verhaal

waardering:

Kerstkoekjes (ik zei het toch!)

“Ze komt toch niet.” Onderuitgezakt zit Siska verveeld met de afstandbediening te spelen.

Ik ken haar nog niet zo goed, dat tienjarige blonde meisje dat hier nog geen week geleden gekomen is na een crisissituatie thuis.
Twee dagen geleden hoorde ze dat ze met kerst naar haar moeder mocht. Tegen de andere kinderen van de groep vertelde ze trots hoe ze samen met haar moeder vorig jaar heel de dag tv had gekeken en dat ze allebei zoveel kerstkoekjes hadden gegeten dat ze er van moesten kotsen.

Kerstavond, bijna half elf. De andere kinderen zijn allang opgehaald.
Voor de zesde keer druk ik de tien cijfers in die samen de toegang vormen tot de voicemail van de moeder van Siska.

“Nu blijf jij hier zeker?” klinkt het vanaf de bank. “Want ik kan hier niet alleen blijven, toch?”
Zuchtend denk ik na. Eigenlijk wil ik ook gewoon naar huis, naar mijn eigen gezin.
“Je gaat met mij mee.” Mijn eigen woorden verrassen me.
“Echt niet!” gilt ze.
“Echt wel!” kaats ik terug.
Ik trek mijn jas aan en gooi de hare op de bank. “Hier, aantrekken.”
Met grote ogen kijkt ze me aan. “Wat gaan we dan doen bij jou?”
“Eerst gaan we slapen. Morgenochtend zie je mijn man Tom, en mijn kinderen, Jona en Mirthe. Dan gaan we ontbijten en daarna…”
“Eten we dan aan tafel?” onderbreekt ze me. “Met z’n allen? Zijn er dan ook broodjes? En chocolademelk?”
Op alle vragen knik ik bevestigend.

“Hoe oud zijn jouw kinderen? Heeft Mirthe ook bruin haar, net als jij? Heeft Jona ook een eigen slaapkamer? Hebben jullie een kat? Waarom niet? Hoe laat moet ik morgen opstaan?”
In de auto blijft ze de ene na de andere vraag stellen, die ik allemaal glimlachend beantwoord.

Tom is verbaasd als ik met Siska binnenkom, maar als ik het hem uitleg, nadat ik het meisje naar de logeerkamer heb gebracht, geeft hij me gelijk. We gaan vroeg naar bed.

De telefoon gaat. Slaperig hoor ik de stem van de crisisopvangcoördinator. “Sorry Marieke, dat ik je om twee uur ’s nachts wakker bel, maar ik ben zojuist door de nachtdienst gebeld dat de moeder van Siska op het terrein stennis loopt te schoppen. Weet jij waar Siska is?”
Stamelend leg ik uit wat ik heb gedaan. Hij zucht. “Ik snap het, maar je had dit natuurlijk met me moeten overleggen. Je kunt het beste nu direct met Siska terug naar het terrein gaan. Ik zal de nachtdienst op de hoogte stellen.”

Onderweg in de auto babbelt Siska weer honderduit. “Ik zei toch dat ze zou komen! Ze kan niet in haar eentje tv kijken en kerstkoekjes eten, dat kan echt niet zonder mij. Ik zei het toch!”

Op het parkeerterrein staat Siska’s moeder naast de auto te wachten. Mijn auto staat nog niet stil of ze rukt het portier aan de passagierskant al open. “Eruit en in mijn auto!” bijt ze haar dochter toe. Nadat Siska is uitgestapt buigt haar moeder zich naar voren. “Vuile kuthoer,” ademt ze haar alcohollucht naar me toe; “blijf voortaan van mijn kind af, gore slet!” Ze graait Siska’s tas van de achterbank en smijt de autodeur dicht.

Ik ben uitgestapt. Siska zwaait me nog even vrolijk toe, voordat de wegrijdende auto in het donker verdwijnt.

Het is koud buiten.

Door: Bianca
Datum: 2-12-2008 09:27